“ฮ่าดูซังกับแนนดิ สวีดกันเชี่ยววว” เพนชี้ให้แนทดูซังกับแนนที่กำลังเลือกโบผูกผม

“เนอะ ๆ งันเราไปร้านอื่นเถอะให้เค้าอยู่กันสองคน” แนทพูดแล้วลากเพนกวินเดินไปอีกร้าน
กิ๊ฟช็อปอีกร้านนึง

“อ๊ะที่นอนลายคิตตี้” เพนพูดแล้ววิ่งไปดู

“เฮ้ย ที่นอนลายคิตตี้” อยู่ ๆ มีชายอีกคนวิ่งมาเหมือนกัน

“เฮ้ย ฉันเจอก่อนนะ” ชายคนนั้นโวยวาย

“ชิชะ ก็ฉันหยิบก่อนก็ต้องเป็นของฉันสิ” เพราะว่าเหลือชิ้นสุดท้ายที่มือเพน เลยทำให้ทั่งสองทะเลาะกัน

“ได้ไงอะก็ฉันเจอก่อนต้องเป็นของฉันเซ่” ชายคนนั้นยังคงไม่ยอม

“นายเป็นลูกผู้ชายหรือป่าว แค่นี้ก็ยอมไม่ได้ อ๋อลืมไปว่านายคงไม่ใช่ชายแท้ไม่งันคงไม่ชอบคิตตี้” เพนพูดอย่างไม่ยอม

“เพนไม่เอาน๊า ให้เค้าไปเถอะ” แนทพูดเมื่อเห็นว่าทั่งสองจะทะเลาะกัน

“ได้ไงอะแนทเพนเจอก่อนอะ ไม่รู้ละไปจ่ายตังค์กันเถอะ” เพนพูดแล้วยังคงถือที่นอนเจ้าปัญหาอยุ่

“ขอโทษแทนเพื่อนเราด้วยนะ” ชายอีกคนที่มากับคนที่แย้งที่นอนกับเพนพูดขึ้น

“ไม่เป็นไร เราแนท นายละ”

“เราฮันกยอง ส่วนนั้นฮยอกแจนะ” ฮันกยองแนะนำตนเองและเพื่อน

“นั้นเพน ชื่อเต็ม ๆ ก็เพนกวินละ” แนทแนะนำเพนกวินให้

“ใครอยากรู้จัก(นายนั้น/ยายนี้) กันละ” ทั่งสองพูดพร้อมกัน

“เดี่ยวผมพาไปทานไอศกรีมเป็นการขอโทษแทนแล้วกันนะครับ” ฮันกยองพูดแล้วยิ้มให้แนท

“ใครบอกว่าจะไปกันเล่า” ทั่งสองยังคงพูดพร้อมกันทั่งที่มือก็แย้งที่นอนอยู่

สุดท้ายทั่งหมดก็มานั่งในร้านไอศกรีม

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าของร้านลดราคาชุดกวีกระจกลายคิตตี้และสัญญว่าอาทิตย์หน้าจะเอาลายสวยกว่านี้มาฉันไม่ยกให้นายหรอกนะ” เพนพูดอย่างหมันใสที่คนขายเห็นฮยอกแจหล่อเลยกล่อมให้เธอยกที่นอนให้ฮยอกแจ

“อ่า อย่าทะเลาะกันเลย เดี่ยวผมเลี้ยงไอศกรีมเอง” ฮันกยองพยายามปราม

“จริงหรออออ” เพนหันมาพูดและสั่ง ๆ ๆ ๆ ๆ

“ยัยผู้หญิงตะกละ” ฮยอกแจอดแขวะไม่ได้

“ = = นายว่ายังไงนะ ไอ้ตุ๊ด” เพนว่ากลับอย่างไม่ยอม

“เธอนะสิยัยทอม” ฮยอกแจว่ากลับ

“อยากตายหรือไงห๊ะ” เพนพูดพร้อมตั่งท่าจะกระโจนหาฮยอกแจถ้าไม่ติดที่ว่า

“พี่ฮยอกแจ” อยู่ ๆ มีเด็กผู้ชายทักฮยอกแจ

“เฮนรี่” ฮยอกแจแลพเพนประสานเสียงพร้อมกัน

“(เธอ/นาย)รู้จัก(น้อง/เพื่อน)ฉันได้ไง” ทั่งสองพูดพร้อมกัน รอบที่สามของวัน = =

“เพนเธอรูจักพี่ชายฉันด้วยหรอ” เฮนรี่เพื่อนที่ รร.เพนถาม

“ไม่ได้อยากรู้จักไอ้ตุ๊ดนี้สักหน่อย” เพนตอบเฮนรี่แล้วยิ้มให้

“ฉันก็ไม่ได้ยากรู้จักยัยทอมนิ” ฮยอกแจไม่วายย้อน

“โอ๊ยพวกนายนิจะทะเลาะกันไปถึงไหน ไม่คิดหรอว่าคนอื่นเค้าจะรำคาญอะ ฮยอกแจนายนะหัดเป็นสุภาพบุรุษหน่อยสิ ส่วนเธอกุลสตรีนะมีมัย” ฮันกยองยืนว่าทั่งคู่เมื่อพอใจก็นั่งลงและทานไอศครีมต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น = =

“ฮัน” แนทเห็นฮันกยองระเบิทอารมณ์เลยนึกว่าฮันโกรธเลยไม่กล้าคุย

“หืม?” ฮันเงยหน้าขึ้นมาจากถ้วย

“ขอโทษแทนเพนด้วยนะ” แนทขอโทษฮัน

“ไม่เป็นไร เพื่อนเราก็มีส่วนผิด” ฮันพูดแล้วยิ้ม

“แล้วฮันมาทำอะไรที่สยามหรอ”

“ก็มาออเข้าวงคอฟนะ” ฮันตอบ

“ออเข้าวงไหนอะ” แนทถามอย่างสนใจ

“ก็ ไม่รุอะฮยอกแจมันจัดการ แต่ว่าคงไม่ได้ละ เพราะว่าดันไปทะเลาะกับห้วหน้าวงมา” ฮันกยองบอก

“หรอวงเราก็ขาดคนอยู่นะ สนใจมัยละ แต่วงเราโคฟเอสเจนะ ขากฮันเกิงกับดงเฮ อะ” แนทบอก

“จริงอะ แต่ว่า ฮันคงได้ละ เพราะว่าฉันเต้นฮยอกแจ คงไปเต้นดงเฮไม่ได้” ฮยอกแจได้ยินเลยบอก

“ไม่ลองก็ถอดใจแล้ว ไม่มีความพยายามเลย” นั้นไงเงียบได้ไม่ถึงห้านาทีกัดกันอีกแล้ว = =

“ก็ได้ฉันจะลองออวงเธอดู วงเธอซ้อมอีกทีวันไหนละ” ฮยอกแจถาม

“ก็วันพรุ้งนี้อะถ้านายยังไม่พร้อมจะมาอออาทิตย์หน้าก็ได้นะ ส่วนเพลงออ ก็เพลงยูอ่า ถ้าเต้นได้หลายเพลงจะได้รับพิจรณาพิเศษ และก็ยังไงถ้าแกะท่ามาก็ต้องดูลายดูฟิลและดูองค์ประกอบหลาย ๆ อย่างอะ” เมื่อพูดถึงออ เพนก็โดนวิญญาณสต๊าฟเข้าสิง

“แล้เธอสองคนเต้นใครอะ” ฮันถาม

“แนทเป็นน้องคิบอมในวงนะ ส่วนเพนเป็นสต๊าฟ” แนทบอกฮัน

“ฮ่า ๆ คิดอย่างว่านหน้าอย่างยัยทอมจะเป็นใครในเอสเจ” = =

~พลัก~

“พรุ้งนี้มาออด้วยนะ แล้วก็ฉันจะรอดูว่านายนะเก่งแค่ปากหรือป่าว พรุ้งนี้สิบโมงเช้าที่โดมขาว ไปกันเถอะแนท” เพนพูดแล้วลากแนทที่ยังนั่งงงอยู่ออกมา

“นายนิน่า จะไปออวงไหนก็ทะเลาะกับเค้าไปทั่วแล้วเมื่อไหรเราจะได้วงห๊ะ” ฮันกยองตะโกนใส่ฮยอกแจ

“พอได้แล้วน๊า ขี้หู้เต้นระบำหมด” ฮยอกแจเอามืออุดหูตัวเอง

“พี่ครับจะไปออวงเพนจริง ๆ หรอ” เฮนรี่ที่ไม่มีบทมานานพูดขึ้น

“อืม พี่ต้องทำให้ยัยนั้นยอมรับให้ได้” ฮยอกแจพูดย่างมาดมัน

“ถ้าพี่จะไปออเพื่อเอาชนะก็อย่าเลยครับ วงนี้เค้ามีค่ามากกว่านั้น” เฮนรี่พูดอย่างมีเหตุผล

“เออน่า ฉันเองก็จริงจังเหมือนกัน” ฮยอกแจพูด

ด้านเพนกับแนท

“เพนไม่น่าไปพูดกับฮยอกแจแบบนั้นเลย” แนทบอกเพน

“มันอดไม่ได้นิน่า ดูนายนั้นดิกวนโอ๊ยชะมัด น่าเตะสักป๊าบสองป๊าบ”เพนพูดแล้วทำท่าทางให้ดู

“นี้แหละน๊า เค้าถึงว่าเป็นทอม หัดทำตัวหญิงแบบแนทหน่อยสิ” แนทแซว

“เหอะ ๆ เพนไม่ใช่สาวหวาน แต่เพนก็หญิงแล้วกัน”

“เอาละ กลับบ้านกันเถอะ” เพนพูดแล้วเดินนำไปยังป้ายรถเมล์

ที่บ้านแนท

“ฮันกยองหรอ หน้าเหมือนป๋าจัง อยากเจออีกอ่า เพนไม่น่าลากออกมาเลย” แนทนั่งบ่นกับตัวเอง

“แนทพรุ้งนี้พูดจริงหรอมีคนจะมาออวงเจ๊” แนนถามน้อง อย่างตื่นเต้น จะอะไรอีกละ ก็อาบน้ำอยู่ดันตะโกนมาว่าพรุ้งนี้มีคนจะมาออสองคน

“อืม ว่าแต่ เดี่ยวก็นอนแล้วผูกโบทำมัยอะ” แนทถามพลางทำหน้าจับผิด

“อ๊ะ ปะ..ป่าววพอดีเพิ่งซื้อมาเลยลองผูกดู เจ๊ไปนอนละ”แนนพูดแล้วรีบเข้าห้องตัวเองเพราะกลัวว่าน้องสาวจะเห็นหน้าแดง ๆ ของตัวเอง

ด้านเพน

“คิตตี้น้อย ๆ”เพนอาบน้ำเสร็จก็เดินเปิดกระเป๋าเพื่อเอาของที่ซื้อมาจากร้านกิ๊ฟช็อปออกมาดูแต่ว่า..

“เฮ้ยหายไปไหนอะ กระจก หวี ตุ๊กตา ชุดนอน ไม้บรรทัด ปากกา กล่องดินสอ สมุด ยางลบ ลิขวิด ลายคิตตี้หายไปไหนหมด” เพนพยายามค้นทั่วกระเป๋าก็หาไม่เจอ

“หรือว่าลืมไว้ที่ร้านไอศกรีม” เพนพยายามนึก

“พรุ้งนี้นายนั้นมาออไว้ถามดีกว่า” เพนพูดแล้วล้มตัวนอน

ด้านฮันกับฮยอก ( อยู่คอนโดด้วยกันแถว ๆ สยาม - - ฮันฮยอก รักแห่งสยาม ฮ่า ๆ )

“ฮยอกแจนี้ของเพนนิ” ฮันถามเมื่อเห็นว่ามีถุงที่ไม่ใช่ของตัวเองและคงใม่ใช่ของฮยอกแจถามขึ้น

“อ่าวติดมาหรอ อืมเดี่ยวพรุ้งนี้ไปคืนตอน ออก็ได้” ฮยอกแจบอก

“อืมว่าแต่พรุ้งนี้นายจะไปออ จะซ้อมมัยเนี้ยย” ฮันถาม

“วันนี้ชม.เดี่ยวแล้วกัน เพราะว่ายัยนั้นนัดตั่งสิบโมงพรุ้งนี้คงมีเวลาซ้อมก่อน ออละ” ฮยอกพูดแล้วเดินไปห้องฟิตเน็ตสวัสดิการณ์ของคอนโดเพื่อซ้อมเต้น